De Aarde is verloren. Verknoeid door de mens.
Maar er is hoop: Planeet B.
De aardlingen zijn er zeker van – hier gaan ze het helemaal anders doen. “John Lennons Imagine” zou het strijdlied van hun droom kunnen zijn.
Maar de verkenners die ze vooruitgestuurd hadden om een en ander voor te bereiden hebben er een “potje” van gemaakt. Ze hebben helemaal niets voorbereid. Ze doen zich vooral tegoed aan alles wat de planeet hen te bieden heeft. Ondertussen leven de intraterra’s, de oorspronkelijke bewoners van Planeet B, in een fragiele balans. Zij zijn een volk dat diep verbonden is met hun omgeving: ze ademen mee met de seizoenen, spreken in ritmes en beelden.
De komst van de aardlingen brengt dit evenwicht aan het wankelen. Chaos en misverstanden groeien, want wat voor de intraterra’s vanzelfsprekend is – harmonie zonder eigendom, leven zonder overheersing – staat haaks op de instincten van de mens. En langzaam kruipt die oude natuur naar boven: de drang naar bezit, naar macht, sterker dan henzelf. Blijkbaar ingebakken in het DNA van de mens.
The Promised Land – een poëtische, humorvolle en indringende voorstelling. Het zou grappig kunnen zijn, als het niet zo triestig was. Zelfs op Planeet B, zelfs tussen de intraterra’s, zijn de beste bedoelingen niet genoeg.